(…)
1593. Şair, dili imgesel deneyimleme yoluyla özgürleştirir.
(…)
1595. Biçim, şiirin alımlama kılavuzudur.
1596. Modern şiir, simge ormanlarını tutuşturan imge ateşlerinin keşfedilmesiyle başlamıştır.
1597. Şiir, dilin henüz kirlenmemiş noktaları üzerinden gerçekliği arındırır.
1598. Şiir, dilin bastırılmış özgürlüğünün ayaklanmasıdır.
(…)
1600. Şair, okuyucularını dilin uçurumlarından sarkıtır.
1601. Şair, dile düş kurmayı öğretir.
1602. Cahit Zarifoğlu’nun şiiri, cennetten dünyaya akan bir ırmağın lirik duasıdır.
(…)
1604. Mallarmé’den beri şairler, sonsuzluk güneşinin altında, gölgesiz bir şiiri yazmanın peşine düşmüşlerdir.
(…)
1608. Şiir, sözcükleri kavram belleğinden kurtarıp imge belleğine kavuşturur.
(…)
1611. Dilin uzlaşımsal yönü arttıkça, şiirsel gücü zayıflar.
(…)
1620. Şiir yazmak, sözcükleri yüzlerce yıllık uykusundan uyandırıp düşlerini dinlemektir.
1621. Şiir yapmak, yeniden yazmak değil, sıfırdan yazmaktır.
1622. Şiire girene kadar her sözcük, kördür.
1623. Şiirin konusu, alacakaranlıktır, ilk bakışta seçilemez.
1624. Şiirsel biçim, imgenin özgülendiği yaşamsal ritimlerdir.
(…)
1629. Şiir, imgelerin dil sürçmesidir.
(…)
1634. Dizeler, şairin dalgınlığında mayalanır.
1635. Şiir, şairden bütün gençliğini ister.
1636. Şiir, dilin sınırsızlığı arzulayan uçlarını yeni bir gerçeklikte bir araya getirir.
1637. Eksik girdiğimiz bir şiirden, doygun çıkarız.
1638. Şair, bir gerçekliği soyunup bir imgeyi giyinir.
(…)
1641. Şair, dilin sürgüsüne gönderdiği inceliktir.
(…)
1648. Şair, akıl almaz bir hızla evreni deneyimleyip eskitirken, dili de büyük bir güzellik arzusuyla yeniler.
1649. Şiir, dilin imgelerle eskitilmesiyle yapılır.
(…)
1652. Şiir tarihi, dilin özgürleşmesinin tarihidir.
1653. Dil, gösterdikçe şiirselliğini kaybeder.
1654. Şiir öldükten sonra, tarih yapmak olanaksızdır.
(…)
1661. Şiir dili, biçimsel bir eğim yaratır ve tüm imgeler, bu eğimle ivmelenerek aynı anlam denizine dökülür.
(…)
1670. Şiir, imgelerden anılar devşirme sanatıdır.
1671. Şiir, bütün sanatsal yapıtların ideasıdır.
1672. Dünyanın mutluluğa özlemi, şairlerin yarım kalmış şiirlerinden solmaya başlar.
1673. İyi şiir, diğer sanat yapıtlarının eleştirmenidir.
1674. Şair, dilin olgusallığını kesintiye uğratarak çalışır.
(…)
1676. M. Mcluhan’ın “Taşıyıcı ortam, mesajın kendisidir.” savı, şiir için de geçerlidir: Şiir dili, mesajın kendisidir.
1677. Şiir, varlığa hiçlik katmayı mümkün kılarak evrenin sınırlarını genişletir.
1678. Şair, dilin sınırdurumlarında gezinir.
(…)
1680. Huzura kavuşmuş bir dille, şiir yazılamaz.
1681. Şiir, dilin en maliyetli ar-ge çalışmasıdır.
1682. Has şiir, sözcüklerin imge kapılarını ardına kadar açar.
1683. Şiir, dili acemilik çekeceği özgürlüklerle tanıştırır.
1684. Kötü şiir, ölü imgelerden yapılmıştır.
1685. Şiir, bunayan dilin, evreni yeniden yeniden öğrenmesidir.
1686. Heidegger’in savladığı gibi dil, varlığın eviyse, şiir de varlığı, evin dışına çıkaran meraktır.
(…)
1689. Şair, düşlerin yaşamını dilin ilksel heyecanıyla ifade eder.
(…)
1692. Şiir, yaşamı denenmemiş imgelerle yargılar.
(…)
1718. Sözcüklerin yarattığı çağrışımlar, şiirin anıları olur.
(…)
1720. Bir şiire hep aynı kapıdan girer, her seferinde bambaşka bir kapıdan çıkarız.
(…)
Furkan BERBER
Ağustos 2026
Önemli Not: Furkan Berber, kaleme aldığı binlerce -derinlikli- aforizmadan oluşan “Ruhumun Huzursuz Parçaları” adlı eserinin tamamını önümüzdeki yıllarda yayımlamaya hazırlanıyor! (Lütfen takipte kalınız…)
Furkan Berber’in Upas Yayın kapsamındaki tüm eserlerine https://upas.evvel.org/?tag=furkan-berber adresinden ulaşabilirsiniz.
